Πληροφορίες

Βιογραφία της Μητέρας Τερέζα, 'Ο Άγιος των Στενών'

Βιογραφία της Μητέρας Τερέζα, 'Ο Άγιος των Στενών'


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Η Μητέρα Τερέζα (26 Αυγούστου 1910-5 Σεπτεμβρίου 1997) ίδρυσε τους Ιεραποστόλους Φιλανθρωπίας, μια Καθολική τάξη μοναχών αφιερωμένη στη βοήθεια των φτωχών. Ξεκίνησαν στην Καλκούτα της Ινδίας, οι ιεραπόστολοι φιλανθρωπίας μεγάλωσαν για να βοηθήσουν τους φτωχούς, τους πεθαμένους, τους ορφανούς, τους λεπτούς και τους πάσχοντες από AIDS σε περισσότερες από 100 χώρες. Η ανιδιοτελής προσπάθεια της Μητέρας Τερέζας να βοηθήσει αυτούς που την έχουν ανάγκη έχει προκαλέσει πολλούς να την θεωρούν ως πρότυπο ανθρωπιστικής βοήθειας. Έγινε κανονικός άγιος το 2016.

Γρήγορα γεγονότα

  • Γνωστός για: Ίδρυση των Ιεραποστόλων Φιλανθρωπίας, μια καθολική τάξη μοναχών αφιερωμένη στη βοήθεια των φτωχών
  • Γνωστός και ως: Agnes Gonxha Bojaxhiu (όνομα γέννησης), "Ο άγιος των υδρορροών"
  • Γεννημένος: 26 Αυγούστου 1910 στο Üsküp, Vilayet του Κοσσυφοπεδίου, Οθωμανική Αυτοκρατορία
  • Γονείς: Nikollë και Dranafile Bojaxhiu
  • Πέθανε: 5 Σεπτεμβρίου 1997 στην Καλκούτα, Δυτική Βεγγάλη, Ινδία
  • Διακρίσεις: Κανόνας (προφέρεται άγιος) τον Σεπτέμβριο του 2016
  • Αξιοσημείωτο απόσπασμα: "Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πτώση στον ωκεανό. Αλλά αν η πτώση δεν ήταν εκεί, ο ωκεανός θα έλειπε κάτι".

Πρώτα χρόνια

Η Agnes Gonxha Bojaxhiu, η οποία είναι γνωστή ως η μητέρα Τερέζα, ήταν το τρίτο και τελευταίο παιδί που γεννήθηκε από τους Αλβανούς καθολικούς γονείς της, τον Νικόλα και το Δραναφύλη Μπογιαχίου, στην πόλη των Σκοπίων (μια κυρίως μουσουλμανική πόλη στα Βαλκάνια). Ο Νικόλα ήταν ένας αυτοεπιχειρηματικός, επιτυχημένος επιχειρηματίας και ο Dranafile έμεινε σπίτι για να φροντίσει τα παιδιά.

Όταν η μητέρα Τερέζα ήταν περίπου 8 ετών, ο πατέρας της πέθανε απροσδόκητα. Η οικογένεια Bojaxhiu καταστράφηκε. Μετά από μια περίοδο έντονης θλίψης, η Dranafile, ξαφνικά μια μητέρα τριών παιδιών, πώλησε κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και χειροποίητα κέντημα για να φέρει κάποια εισοδήματα.

Η κλήση

Τόσο πριν από το θάνατο του Νικολάου όσο και ειδικά μετά από αυτό, η οικογένεια Μπόχαχχιου κράτησε σφιχτά τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Η οικογένεια προσευχόταν καθημερινά και προχώρησε σε προσκυνήματα ετησίως.

Όταν η μητέρα Τερέζα ήταν 12 ετών, άρχισε να αισθάνεται να καλείται να υπηρετεί τον Θεό ως μοναχή. Η απόφαση να γίνει μοναχή ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση. Το να είσαι μοναχή δεν σήμαινε μόνο να αφήσεις την ευκαιρία να παντρευτείς και να έχεις παιδιά, αλλά σήμαινε και να εγκαταλείψεις όλες τις κοσμικές κατοχές της και την οικογένειά της, ίσως για πάντα.

Για πέντε χρόνια, η μητέρα Τερέζα σκέφτηκε σκληρά για το αν θα γίνει ή όχι μοναχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τραγούδησε στη χορωδία της εκκλησίας, βοήθησε τη μητέρα της να διοργανώσει εκκλησιαστικά γεγονότα και πήγε σε βόλτες με τη μητέρα της για να παραδώσει τρόφιμα και προμήθειες στους φτωχούς.

Όταν η μητέρα Τερέζα ήταν 17, αποφάσισε να γίνει μοναχή. Έχοντας διαβάσει πολλά άρθρα σχετικά με την εργασία που οι Καθολικοί ιεραπόστολοι είχαν κάνει στην Ινδία, η μητέρα Τερέζα ήταν αποφασισμένη να πάει εκεί. Η μητέρα Τερέζα υπέβαλε αίτηση στη σειρά Loreto των μοναχών, με έδρα την Ιρλανδία, αλλά με αποστολές στην Ινδία.

Τον Σεπτέμβριο του 1928, η 18χρονη μητέρα Τερέζα είπε αντίο στην οικογένειά της να ταξιδέψει στην Ιρλανδία και στη συνέχεια στην Ινδία. Δεν είδε ξανά τη μητέρα ή την αδελφή της.

Να γίνει κανένας μοναχός

Χρειάστηκαν περισσότερα από δύο χρόνια για να γίνει Loreto μοναχή. Αφού πέρασε έξι εβδομάδες στην Ιρλανδία μαθαίνοντας την ιστορία της διαταγής Loreto και στη μελέτη της αγγλικής γλώσσας, η μητέρα Τερέζα ταξίδεψε στην Ινδία, όπου έφθασε στις 6 Ιανουαρίου 1929.

Μετά από δύο χρόνια ως αρχάριος, η μητέρα Τερέζα πήρε τους πρώτους όρκους της ως μοναχή του Loreto στις 24 Μαΐου 1931.

Ως νέα μοναχή Loreto, η μητέρα Τερέζα (γνωστή τότε μόνο ως αδελφή Teresa, ένα όνομα που επέλεξε μετά την Αγία Τερέζα του Lisieux) εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι Loreto Entally στο Καλκούτα και άρχισε να διδάσκει ιστορία και γεωγραφία στα μοναστήρια .

Συνήθως, οι μοναχές του Loreto δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψουν το μοναστήρι. Ωστόσο, το 1935, η 25χρονη μητέρα Τερέζα έλαβε ειδική απαλλαγή για να διδάξει σε ένα σχολείο έξω από το μοναστήρι, την Αγία Τερέζα. Μετά από δύο χρόνια στην Αγία Τερέζα, η μητέρα Τερέζα πήρε τους τελευταίους όρκους της στις 24 Μαΐου 1937 και έγινε επίσημα «Μητέρα Τερέζα».

Σχεδόν αμέσως μετά τη λήψη των τελευταίων όρκων της, η μητέρα Τερέζα έγινε αρχηγός της Αγίας Μαρίας, μιας από τις σχολές του μοναστηριού, και περιορίστηκε και πάλι να παραμείνει εντός των τειχών της μονής.

'Μια κλήση εντός μιας κλήσης'

Για εννέα χρόνια, η μητέρα Τερέζα συνέχισε ως κύριος της Αγίας Μαρίας. Στη συνέχεια, στις 10 Σεπτεμβρίου 1946, μια μέρα που εορτάζεται ετησίως ως "Ημέρα Έμπνευσης", η μητέρα Τερέζα έλαβε αυτό που χαρακτήρισε ως "κλήση εντός κλήσης".

Ταξίδευε με τρένο στο Νταρτζίλιν όταν έλαβε μια «έμπνευση», ένα μήνυμα που της είπε να φύγει από το μοναστήρι και να βοηθήσει τους φτωχούς ζώντας μεταξύ τους.

Για δύο χρόνια, η μητέρα Τερέζα υπέβαλε υπομονετικά αίτημα στους ανωτέρους της για άδεια να εγκαταλείψει το μοναστήρι για να ακολουθήσει την κλήση της. Ήταν μια μακρά και απογοητευτική διαδικασία.

Για τους ανωτέρους της, φάνηκε επικίνδυνο και μάταιο να στείλει μια γυναίκα έξω στις παραγκουπόλεις της Καλκούτα. Ωστόσο, στο τέλος, δόθηκε άδεια στη μητέρα Τερέζα να εγκαταλείψει το μοναστήρι για ένα χρόνο για να βοηθήσει τους φτωχότερους από τους φτωχούς.

Προετοιμάζοντας να εγκαταλείψει το μοναστήρι, η μητέρα Τερέζα αγόρασε τρεις φτηνές, λευκές, σάρες από βαμβάκι, καθένα από τα οποία φέρει τρεις μπλε λωρίδες κατά μήκος της άκρης της. (Αυτό αργότερα έγινε ομοιόμορφη για τις μοναχές των ιεραποστόλων φιλανθρωπίας της Μητέρας Τερέζας.)

Μετά από 20 χρόνια με την εντολή Loreto, η μητέρα Τερέζα έφυγε από το μοναστήρι στις 16 Αυγούστου 1948.

Αντί να πηγαίνει κατευθείαν στις παραγκουπόλεις, η μητέρα Τερέζα πέρασε για πρώτη φορά αρκετές εβδομάδες στην Πάτνα με τις Αδελφές ιατρικής αποστολής για να αποκτήσει βασικές ιατρικές γνώσεις. Αφού έμαθε τα βασικά στοιχεία, η 38χρονη μητέρα Τερέζα αισθάνθηκε έτοιμη να βγει έξω στις παραγκουπόλεις της Καλκούτα της Ινδίας τον Δεκέμβριο του 1948.

Ίδρυση των Ιεραποστόλων φιλανθρωπίας

Η μητέρα Τερέζα ξεκίνησε με αυτό που ήξερε. Μετά από λίγο περπάτημα στις παραγκουπόλεις, βρήκε μερικά μικρά παιδιά και άρχισε να τα διδάσκει. Δεν είχε τάξη, δεν υπήρχε γραφείο, δεν υπήρχε τσάι, ούτε χαρτί, έτσι πήρε ένα ραβδί και άρχισε να γράφει γράμματα στη βρωμιά. Η τάξη είχε αρχίσει.

Λίγο αργότερα, η μητέρα Τερέζα βρήκε μια μικρή καλύβα που νοίκιασε και την άλλαξε σε τάξη. Η μητέρα Τερέζα επισκέφθηκε επίσης τις οικογένειες των παιδιών και άλλους στην περιοχή, προσφέροντας χαμόγελο και περιορισμένη ιατρική βοήθεια. Καθώς οι άνθρωποι άρχισαν να ακούν για το έργο της, έδωσαν δωρεές.

Τον Μάρτιο του 1949, η Μητέρα Τερέζα προσχώρησε ο πρώτος βοηθός της, πρώην μαθητής από το Loreto. Σύντομα είχαν 10 πρώην μαθητές να την βοηθήσουν.

Στο τέλος της προπαρασκευαστικής χρονιάς της Μητέρας Τερέζας, ζήτησε να σχηματίσει τη σειρά των μοναχών, των Ιεραποστόλων Φιλανθρωπίας. Το αίτημά της παραχωρήθηκε από τον Πάπα Πίο ΧΙΙ. οι ιεραπόστολοι φιλανθρωπίας ιδρύθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 1950.

Βοηθώντας τους άρρωστους, πεθαμένους, ορφανά και λεοπάρες

Υπήρχαν εκατομμύρια άνθρωποι που είχαν ανάγκη στην Ινδία. Οι ξηρασίες, το σύστημα κάστας, η ανεξαρτησία της Ινδίας και η κατανομή όλων συνέβαλαν στις μάζες των ανθρώπων που ζούσαν στους δρόμους. Η κυβέρνηση της Ινδίας προσπαθούσε, αλλά δεν μπορούσαν να χειριστούν τα συντριπτικά πλήθη που χρειαζόταν βοήθεια.

Ενώ τα νοσοκομεία ξεχειλίζουν με ασθενείς που είχαν την ευκαιρία να επιβιώσουν, η μητέρα Τερέζα άνοιξε ένα σπίτι για τον θάνατο, που ονομάζεται Nirmal Hriday ("Τόπος της Άτρωτης Καρδιάς"), στις 22 Αυγούστου 1952.

Κάθε μέρα, οι μοναχές θα περπατούσαν στους δρόμους και θα έφερναν τους ανθρώπους που πέθαιναν στο Nirmal Hriday, που βρισκόταν σε ένα κτίριο που δωρούσε η πόλη της Καλκούτα. Οι καλόγριες θα έτρωγαν και θα έτρωγαν αυτούς τους ανθρώπους και στη συνέχεια θα τους έβαλαν σε μια κούνια. Τους δόθηκε η ευκαιρία να πεθάνουν με αξιοπρέπεια, με τις τελετουργίες της πίστης τους.

Το 1955, οι ιεραπόστολοι φιλανθρωπίας άνοιξαν το πρώτο σπίτι των παιδιών τους (Shishu Bhavan), το οποίο φρόντισε για τα ορφανά. Αυτά τα παιδιά στεγάστηκαν και τράφηκαν και έλαβαν ιατρική βοήθεια. Όταν ήταν δυνατόν, τα παιδιά υιοθετήθηκαν. Εκείνοι που δεν υιοθετήθηκαν έλαβαν εκπαίδευση, έμαθαν εμπορικές δεξιότητες και βρήκαν γάμους.

Στις φτωχογειτονιές της Ινδίας, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων μολύνθηκε με λέπρα, μια ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε μείζονες μεταμορφώσεις. Την εποχή εκείνη, οι λεπροί (άτομα που είχαν μολυνθεί με λέπρα) εξαφανίστηκαν, συχνά εγκαταλείφθηκαν από τις οικογένειές τους. Λόγω του ευρέως διαδεδομένου φόβου των λεπρών, η μητέρα Τερέζα αγωνίστηκε να βρει έναν τρόπο να βοηθήσει αυτούς τους παραμελημένους ανθρώπους.

Η μητέρα Τερέζα δημιούργησε τελικά ένα Ταμείο Λεπροιών και μια ημέρα Leprosy για να εκπαιδεύσει το κοινό σχετικά με τη νόσο και καθιέρωσε μια σειρά κινητών ιατρικών κλινικών (το πρώτο άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 1957) για να προσφέρει ιατρούς και επίδεσμοι στους ασθενείς τους.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η μητέρα Τερέζα δημιούργησε μια αποικία λεπτής που ονομάζεται Shanti Nagar ("ο τόπος της ειρήνης") όπου οι λεοπάρδαλοι θα μπορούσαν να ζήσουν και να εργαστούν.

Διεθνής Αναγνώριση

Λίγο πριν οι ιεραπόστολοι φιλανθρωπίας γιορτάσουν την 10η επέτειό τους, τους δόθηκε άδεια να ιδρύσουν σπίτια έξω από την Καλκούτα, αλλά ακόμα μέσα στην Ινδία. Σχεδόν αμέσως, ιδρύθηκαν σπίτια στο Δελχί, Ranchi και Jhansi. Σύντομα ακολούθησε.

Για την 15η επέτειό τους, δόθηκε άδεια στους Ιεραποστόλους φιλανθρωπίας να ιδρύσουν σπίτια εκτός της Ινδίας. Το πρώτο σπίτι ιδρύθηκε στη Βενεζουέλα το 1965. Σύντομα υπήρχαν ιεραπόστολοι φιλανθρωπικών σπιτιών σε όλο τον κόσμο.

Καθώς οι ιεραπόστολοι της φιλανθρωπίας της Μητέρας Τερέζας επεκτάθηκαν με εκπληκτικό ρυθμό, το ίδιο έκανε και η διεθνής αναγνώριση για το έργο της. Παρόλο που η Μητέρα Τερέζα είχε βραβευτεί με πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 1979, ποτέ δεν πήρε προσωπική πίστη για τα επιτεύγματά της. Είπε ότι ήταν το έργο του Θεού και ότι ήταν απλώς το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για να το διευκολύνει.

Αμφισβήτηση

Με διεθνή αναγνώριση ήρθε επίσης κριτική. Μερικοί άνθρωποι παραπονέθηκαν ότι τα σπίτια για άρρωστους και πεθαμένους δεν ήταν υγιεινής, ότι εκείνοι που ασχολούνταν με τους άρρωστους δεν ήταν κατάλληλα εκπαιδευμένοι στην ιατρική, ότι η μητέρα Τερέζα ενδιαφέρεται περισσότερο να βοηθήσει τον θάνατο να πάει στο Θεό παρά να βοηθά ενδεχομένως να τις θεραπεύσει. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι βοήθησε τους ανθρώπους ώστε να τους μετατρέψει σε Χριστιανισμό.

Η μητέρα Τερέζα προκάλεσε επίσης μεγάλη διαμάχη όταν μίλησε ανοιχτά εναντίον της άμβλωσης και του ελέγχου των γεννήσεων. Άλλοι την επικρίνουν επειδή πίστευαν ότι με τη νέα της διασημότητα, θα μπορούσε να εργαστεί για να σταματήσει τη φτώχεια και όχι να μαλακώσει τα συμπτώματά της.

Αργότερα χρόνια και θάνατος

Παρά τη διαμάχη, η μητέρα Τερέζα συνέχισε να είναι υπέρμαχος για όσους έχουν ανάγκη. Στη δεκαετία του 1980, η μητέρα Τερέζα, ήδη από τα 70 της χρόνια, άνοιξε το δώρο των σπιτιών της αγάπης στη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο, το Ντένβερ και την Αντίς Αμπέμπα, την Αιθιοπία για τους πάσχοντες από AIDS.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και της δεκαετίας του 1990, η υγεία της μητέρας Τερέζα επιδεινώθηκε, αλλά ακόμα ταξίδευε στον κόσμο, εξαπλώνεται το μήνυμά της.

Όταν η μητέρα Τερέζα, ηλικίας 87 ετών, πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 (μόλις πέντε ημέρες μετά το θάνατο της πριγκίπισσας Ντιάνα), ο κόσμος πένθησε το να περάσει. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έβαζαν τους δρόμους για να δουν το σώμα της, ενώ εκατομμύρια περισσότεροι παρακολούθησαν την κηδεία της στην τηλεόραση.

Μετά την κηδεία, το σώμα της Μητέρας Τερέζας βρισκόταν να ξεκουραστεί στη Μητρότητα των Ιεραποστόλων Φιλανθρωπίας στην Καλκούτα. Όταν η μητέρα Τερέζα πέθανε, άφησε πίσω της περισσότερες από 4.000 αποστολές φιλανθρωπικών αδελφών σε 610 κέντρα σε 123 χώρες.

Κληρονομιά: Να γίνει Άγιος

Μετά το θάνατο της μητέρας Τερέζας, το Βατικανό ξεκίνησε τη μακρόχρονη διαδικασία απονομής του κανόνα. Αφού η ινδική γυναίκα θεραπεύτηκε από τον όγκο της μετά την προσευχή της στη Μητέρα Τερέζα, ανακοινώθηκε ένα θαύμα και το τρίτο των τεσσάρων βημάτων της αγιοσύνης ολοκληρώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2003, όταν ο Πάπας ενέκρινε τον μακαριότατο της Μητέρας Τερέζα, απονέμοντας στη Μητέρα Τερέζα την τίτλος "Ευλογημένος".

Το τελικό στάδιο που απαιτείται για να γίνει ένας άγιος περιλαμβάνει ένα δεύτερο θαύμα. Στις 17 Δεκεμβρίου 2015, ο Πάπας Φράνσις αναγνώρισε την ιατρικά ανεξήγητη αφύπνιση (και επούλωση) ενός εξαιρετικά άρρωστου Βραζιλιανού άνδρα από κώμα στις 9 Δεκεμβρίου 2008, μόλις λίγα λεπτά πριν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση εγκεφάλου έκτακτης ανάγκης που προκαλείται από την παρέμβαση της Μητέρας Τερέζα.

Η μητέρα Τερέζα ήταν κανονική (προφέρεται άγιος) στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.

Πηγές

  • Coppa, Frank J. "Pius XII."Encyclopædia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc., 5 Οκτωβρίου 2018.
  • "Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1979."Nobelprize.org.


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos